بینایی
از شاعر ، نو طلب کنید
نخستین آموزش کسی که می خواهد شاعر شود، آگاهی خاص اوست بطور کامل؛ باید روح خود را بجوید، درآن به بازرسـی بپردازد؛ آنرا دستـکاری کند، آنرا آموزش دهد. همینکه روح خود را شناخت باید پرورشش دهد! این کار به نظر آسان می آید: در هنر مغزی، گسترش طبیعی انجـام می پذیرد؛ چه بسیار خودپرستـانی که خود را نویسنده بشمار می آورند، بسیاری دیگر نیز پیشرفتهای فکری بخود نسبت می دهند! – اما نکتــه اینست که باید روحـی غول آسـا ساخت: بله! مردی را تصور کنیـد که زیگیل هائی بر چهره خویش نقش کند و آنها را رشد دهد. می گویم که باید بینا بود، خود را بینا ساخت. شاعر بوسیله درهم آشفتگی طولانی و فراوان و منطقی همه حواس خود را بینا می تواند ساخت. با انواع عشقها و رنجها و دیوانگی، خود را می جویـد، هر گونه زهری را در خود می آزماید تا عصاره اش را در خود نگاهدارد. شکنجه ای بیان ناپذیر که با تمام ایمـان نیروی فوق انسـانی بدان نیاز دارد تا در میان همگان، بیمـار بزرگ، تبهکار بزرگ، ملعون بزرگ- و دانشمندی گرانقدر!- گردد زیرا به مجهول می رسد! و چون روح خـود را پرورش داده است و غنـی تر از هر کس دیـگر است! به مجهول می رسد و هنگامی که حواسش مختل شد و سرانجام هوش و دید خود را از دست داد، آنها را خواهد دید! گو که در این جهش ها، بر اثر چیزهای نادیده و بی نام وجودش از هم بگسلد: کارگران هولناک دیگری خواهند آمد؛ آنان از همان افقی آغاز خواهند کرد که دیگری در برابرش از پا در آمده است! (...) بنابراین، شاعر به راستـی دزد آتش است. وی در برابر بشریت و حتـی حیوانـات، الـزام و تعهد دارد؛ وی باید دیگران را وادارد آفریده های ذهن او را احساس کنند، لمس کنند، بشنوند. اگر آنچـه از آنجهان می آورد شکلی دارد، بدان شکـل می دهد؛ اگر بی شکـل است، بی شکـل عرضـه می دارد. ربـانی باید جست؛ وانگهـی، چـون هر کلام اندیشه ایست، روزدیگری نیز فراخواهد رسید که زبان جهانی پدید آید.این زبان، زبان روح برای روح خواهد بود، همه چیز را در خود خلاصـه خواهد کرد، عطرها، صداها، رنگها، اندیشـه را باندیشه خواهد پیوست و گسست. شاعر بخشی مجهول را تعریف خواهد کرد که در زمان او، در روح جهـانی بیدار شده است: وی بیشتر برنامه اندیشه و توضیح پیشروی خود را خواهد داد! چون آنچه غیر عادیست بصورت عـادی در آمد، شاعـر مجذوب همه چیز است براستی گسترش دهنده ترقی خواهد شد. چنین آینده ای مادی خواهد بود، همواره سرشار از عدد و هماهنگی، و اشعاری پدید می آید تا جاودانی شود. شاعـرانی پدید خواهنـد آمد! آنگاه که بردگی بی انتهـای زنان بگسلد، آنگاه زن برای خود و بوسیله خود زیست کند – مرد که تاکنون منفور است – اجازه زن را به او پس دهد، زن نیز شاعر خواهد شد! زن مجهول را خواهد یافت! آیا جهان اندیشه آنان با از آن ما فرقـی خواهد داشت؟ -- زن چیزهایـی غریب، بعمق نارسیدنـی، نفرت انگیز، دلاویـز خواهد یافت؛ ما آنها را خواهیـم گرفت و خواهیـم دریافت. در این انتظار، از شاعر، نو طلب کنیم – اندیشه و قالب نو- زرنگان می پندارند بی درنگ این تقاضا را می توانند اجابت کرد: اما چنین نیست!
